ایلماه شایسته|
سال ۱۳۷۹ یا ۸۰ .ولی به احتمال غریب به یقین همان سال۱۳۸۰ بود که در نشریه ای مطلبی خواندم به این مضمون که:تعداد ۶۰۰ جلد کتاب اهدایی آقای جلیل زارع به انجمن ادبی آدینه. خیلی دوست داشتم کتابها را ببینم واز بین آنها کتابهای مورد علاقه ام را بخوانم. این آرزو زیاد طول نکشید !

چون در همان سال کل کتابها را در کانون فرهنگی وحدت داریون دیدم .خیلی زود عضو کتابخانه شدم .کتابهای جالبی بود .وبسیار متنوع. داخل کتابها مهر آقای زارع به چشم میخورد.اصلا نمیتوانستم تصور کنم شخصی اینگونه علایق متفاوت داشته باشد.انواع واقسام کتابهای دینی.تعداد بسیاری کتاب در زمینه ادبیات.آن هم چه کتابهایی!الکترونیک.اجتماعی.سیاسی.نجوم.

کتابهای نوجوان ,علمی, داستانی.خلاصه با اینکه کتابخانه کوچکی بود ولی پر بار بود واعضاء زیادی هم داشت.من همه قشر از مردم را آنجا میدیدم.کودک.نوجوان.زن.مرد.نمیدانم قبلا در داریون کتابخانه عمومی وفعالی بوده یا خیر .ولی تا جایی که من یادم است.چنین کتابخانه ای با انواع مختلف مخاطب در داریون ندیدم. مگر الان که کتابخانه مجتمع فرهنگی تا حدودی جای آن کتابخانه را گرفته . البته آن کتابخانه تا چند سال پیش هم با نام کتابخانه وحدت داریون برقرار بود وطی این سالها مسوول کتابخانه(خانم هاشمی) کتابهایی که درخواست میدادیم یا خودشان لزومش را احساس میکردند از محل حق عضویت ها خریداری می کردند.وتعدادی کتاب هم هر سال بعد از اتمام نمایشگاه کتابی که در کانون برپا میکردند ,به کتابخانه میرسید.اعضاء هم گاهی کتاب اهدا میکردند.

ما همیشه درخواست گسترش کتابخانه را به مسوول کتابخانه میدادیم و وی هم انصافا تلاش زیادی برای این موضوع میکردند. ولی یکباره کتابخانه تعطیل شد. حال یک سوال:آن کتابخانه وآن کتابها چه شدند؟
بله , کانون فرهنگی به مدرسه شهدا منتقل شد وچندی پیش نام کتابخانه شهید خوش نژاد را بر سردر مدرسه دیدم .اما آیا واقعا این کتابخانه فعال است ومثل سابق مورد استفاده عموم؟یا فقط چند دانش آموز از کتاب کودکان ونوجوانانش استفاده میکنند؟

کلیدواژه ها :

این خبر را به اشتراک بگذارید :