جلیل زارع|

یونسکو در سال ۱۹۵۰، پانزده اکتبر(۲۳ مهر) را به عنوان روز جهانی عصای سفید نام گذاری کرد.سازمان آموزشی، علمی، فرهنگی ملل متحد یونسکو و شورای جهانی نابینایان، در جلسه‌ای مشترک قانون «عصای سفید» را درسال ۱۹۵۰ بررسی کرده و به تصویب رساندند.بر این اساس قانون عصای سفید، تصویری جدید از نابینایان را در جامعه ترسیم کرد. در میان وسایل کمک حرکتی نابینایان، می‌توان عصای سفید را به عنوان پرچم استقلال آنها قلمداد کرد.

*و اما از روشندلی بگوییم که سالیان سال، در همین نزدیکی ها، در همسایگیمان، روزگار می گذرانید: مرحوم غلامعلی هاشمی !

*به کدام نشانه نابینایت می خواندند!؟
به ۲۴جزء قرآنی که حفظ بودی!؟
به هوش سرشار و اطلاعات عمومی بالایی که داشتی!؟ از جغرافیا گرفته تا جامعه شناسی واقتصادو سیاست!؟
به پشتکار وسخت کوشیت !؟
به پویایی و سرزندگیت!؟
به قدرت مانورت در تعمیرات لوازم صوتی وتصویری!؟

*و این همه در حالی بود که ایشان نه سوادی داشتند و نه خط بریل را می شناختند.
این نابغه ی گمنام را همه ی ما داریونی ها می شناسیم !
بسیاری از شما مردم خوب زادگاهم، گوشتان با صدای دلنشین او که در جوانی
موذن بود و سال های سال مداح، آشناست.

یکی از دوستان دوران کودکیش می گفت: “آن قدر در بازی های سنتی چابک بود که هیچ کس حریفش نمی شد.”

شاید شما بیش تر با روحیه شاد وطبع شوخ ایشان آشنا باشید! من که همیشه او را بشاش دیدم.

آن بزرگ مرد را نه عصای سفید، که دل سپیدش راهنما بود. چندی پیش که به داریون آمده بودم، شنیدم ایشان رخت از این جهان فانی بربسته و به دیار باقی شتافته است.

از دوستی شنیدم که فرزندش شعری در وصف پدر سروده وهمین شعر، سنگ نبشته ی او شده است . همان دوست می گفت: “مرحوم غلامعلی هاشمی، استعدادهای زیادی داشت که یکی از آن ها فن بیان بود.حتما فرزندش از پدر این استعداد را به ارث برده است !”

من سالیان سال است که ساکن داریون نیستم و مسلما در مورد مرحوم هاشمی،
خیلی کم تر از شما می دانم. فقط خواستم در چنین روزی ازایشان که انسانی به
تمام معنا خارق العاده و وارسته بودند یادی کرده باشم. باقی باشما……

“بی شک، مرحوم غلامعلی هاشمی، نه تنها یک داریونی موفق که به راستی یک ایرانی بسیار موفق بودند ! روحشان شاد و یادشان گرامی باد !”

کلیدواژه ها :

این خبر را به اشتراک بگذارید :