يوسف بذرافكن/ بدون شک همواره در دورا نهای مختلف کسانی بوده اند که در پی خدمت صادقانه به مردم گام های برداشته و بر می دارندکه این پیگری ها از دوران پیروزی انقلاب اسلامی توسط خیرین محلی ،روحانیون ( همانند مرحوم حجت الاسلام رضایی) ،خیر اندیشان و نیکوکاران ، اعضای شورای روستایی (که زیر نظر […]

يوسف بذرافكن/

بدون شک همواره در دورا نهای مختلف کسانی بوده اند که در پی خدمت صادقانه به مردم گام های برداشته و بر می دارندکه این پیگری ها از دوران پیروزی انقلاب اسلامی توسط خیرین محلی ،روحانیون ( همانند مرحوم حجت الاسلام رضایی) ،خیر اندیشان و نیکوکاران ، اعضای شورای روستایی (که زیر نظر جهاد سازندگی ادره می شد ) و بعد ها توسط شوراهای شهر ادامه یافت.

  اما متاسفانه این اقدامات و پروژه ها از شتاب لازم برخودار نبوده و گاهی تا دهها سال ادامه پیدا کرده و برخی حتي تا کنون به نتیجه نرسیده ، البته ما در فکر پیدا کردن مقصر نیستیم و از طرف دیگر این روند کند منحصر به دوران خاصی نیست ،.اما مسلما باید به عنوان یک مشکل به دنبال راه حل برای آن بود .

برای آنکه قضیه بهتر روشن شود کمی مساله را باز تر می کنیم.

  به عنوان مثال پی گيری گاز رسانی به داریون طبق نامه شماره 48/320/55 در تاریخ 3/2/1380  توسط شورای اول شروع شده  و دقیقا یک دهه بعد در سال 1390، گاز به شهر داریون رسیده است .

 نمونه دیگر آن پی گيری چمن شدن زمین فوتبال داریون که بر اساس نامه 16/383 مورخ 23/1/78 پی گيری آن آغاز شده و در دوره های بعدی شورا پی گیری شده  ولی تا کنون به سر انجام نرسیده است.

مورد ديگر تقاضای استقلال نمایندگی آموزش و پرورش داریون ( سال تاسیس 1342) که در اوایل شورای اول پی گيری آن شروع شد و همچنان هم به نتیجه نرسیده است .

مهمترین نمونه  تبدیل داریون به بخش است که از تاریخ 16/1 1378 پی گيری آن شروع شده ودر مدت این13 سال ادامه داشته ولی تا کنون به ثمر ننشسته است.

البته پروزه هایي هم بوده که مدتی طولانی به طول انجامیده و پس از سالها انتظار به نتیجه رسیده است مانند« ایستگاه پمپ بنزین »، که داریون نما نیز به آن پرداخته است و این رشته سر دراز دارد و اگر بخواهیم به شرح همه ی آنها بپردازیم« مثنوی هفتاد من کاغذ شود» .