یوسف بذرافکن| از سال ۱۳۷۶ که داریون با ادغام با دیندارلو نام شهر گرفت تا کنون شانزده سال می گذرد .هنگامی که در زمان اقای منوچهر دهقان دهدار موفق داریون جمعی از اهالی به عنوان هئیت امنای شهرداری کار خود را شروع کردند تصور عامه مردم این بود که با تاسیس شهرداری همه آمال و […]

یوسف بذرافکن|

از سال ۱۳۷۶ که داریون با ادغام با دیندارلو نام شهر گرفت تا کنون شانزده سال می گذرد .هنگامی که در زمان اقای منوچهر دهقان دهدار موفق داریون جمعی از اهالی به عنوان هئیت امنای شهرداری کار خود را شروع کردند تصور عامه مردم این بود که با تاسیس شهرداری همه آمال و آرزو های آنها برآورده می شود و شهرداری هر روز عمران و آبادی روز افزون را به دنبال خواهد آورد ،هرجند در آن زمان آقای سهرابی یکی از نمایندگان وقت مردم در مجلس شورای اسلامی در جلسه ای که در سالن مدرسه راهنمایی هاتف سابق برگزار شد گفت : مردم به جای اینکه به فکر ایجاد شهر داری باشند باید به فکر بخشداری باشند . اما برخی این پیشنهاد را جدی نگرفتند و با پیگری و تلاش هئیت امنا ء سرانجام با ادغام دیندارلو و داریون « شهر داریون » تاسیس شد .اما مردم خیلی زود متوجه شدند که شهر داری آن چیزی که در آرزویش بودند نیست .

ورودی شهر داریون بهار 92

در این میان اولین شورای شهر که اکثریت آنها هم اعضای هئیت امناء بودند با تلاش فراوان کار را ه اندازی شهرداری را با اجاره یک ساختمان در کوچه شهید کورش قنبری آغاز کرد و در ابتدا با همت شورا و همکاری مردم پیشرفت خوبی بوجود آمد .که این تلاش ها در دوره های بعد شورا هم ادمه یافت و با ایجاد بلوار و جدول کشی و خیابان داریون چهره ظاهری شهر پیدا کرد .ولی ظاهر شهر یافتن هرچند چیز خوبی بود ولی باعث پیشرفت نشد ،چون داریون فقط نام شهر گرفت و همچنان از امکانت محروم ماند چرا که آوردن همه امکانات مورد نیاز در توان شهر داری و شورا نبود و این بود که داریون شد شهری بدون امکانات . به قول امام جمعه محترم منطقه داریون ، حتی از نام محروم هم محروم تر است .

البته ما نمی خواهیم منکر تلاش ها انجام شده در این سالها بشویم ولی این را باید در نظر داشت که شهرداری چون نهادی غیر دولتی است برای تا مین هزینه های خود به سراغ مردم می آمد و مردم هم توان پرداخت همه این هزینه ها را نداشت .کار نظارت بر شهرداری طبق قانون برعهده شورا ی شهر بود که این نظارت به نظر من صحیح انجام نشد.

اکنون اگربه قیافه شهر یک نگاه کنیم مشاهده می کنیم که کار ساختمان سازی نه بر اساس یک برنامه منطقی بلکه سلیقه ای انجام شده و بیشترین ساخت و ساز در اطراف خود شهر داری انجام شده است ،امکانات به تناسب و عدالت توزیع نشده است ،برخی ازمحله ها پیشرفت کرده و برخی ار محله ها محروم مانده اند، در هزینه کرد در آمدهای دولتی هم نظارت چندانی انجام نشد کندن پی در پی و بدون برنامه کوچه های که تازه آسفالت شده بودند ،برگزاری جشن های متعدد و دادن کادو و جایزه از بیت المال از مصادیق عدم نظارت بر شهر داری بود .

در مورد دیندارلو نیز همین عدم نظارت کافی صدق می کند و همان طور که در داریون از لحاظ توزیع همین امکانت موجود رعایت عدالت نشد و بالای شهر و پائین شهر را عینیت بیشتر داد در محله دیندارلو هم همین اتفاق افتاد .داریون و دیندارلو یک شهر واحد هستند که باید به تناسب جمعیت خود از امکانات برخودار شوند . امید آنکه شورای شهر آینده این نیازمندی ها را بر آورد کرده و به عدالت به برطرف کردن آنها بپردازد .

قدر مسلم شعار دیندارلو و داریون شعاری انحرافی است که باعث تفرقه و عدم پیشرفت می شود . آنچه که راه حل قضیه است برگزاری جلسات متعدد با معتمدین داریون و دیندارلو است البته به شرط آنکه مصوبات این جلسه ها توسط شورای آینده ضمانت عملی و اجرایی داشته باشد .در این پایان این مطلب را یاد آوری ی کنم که اینجانب در این دوره کاندیدا نیستم و هیچ کدام از بذرافکن های اقوام من هم کاندیدا نیستند و این مطالب را به احترام همشهریان گرامی و استاد جلیل زارع که از معتمدین محل هستند نوشته ام وهمان طور که همشهریان می داند عادت به تملق و چاپلوسی کسی را ندارم و اصولا به به و چه چه و پنهان کردن مشکلات و نارضایتی های مردم در امور مختلف مشکلی را حل نمی کند .

تا آن جایی می دانیم سایت داریون نما هم از جایی تغذیه مالی نمی شود که وام دار آنها باشد و از مردم فاصله بگیرد چون این و آن می آیند و می روند ولی این مردم هستند قضاوت می کنند.