جلیل زارع| در روزگاران قدیم، مردم داریون، به هر بهانه و مناسبتی می زدند زیر آواز و شروع می کردند به تک بیتی و دو بیتی خواندن….گاهی از سر شادی و گاهی هم از سر غم.معمولا این دو بیتی و تک بیتی ها را هنگام کار-به ویژه کار قالی بافی- زمزمه می کردند تا زمان […]

جلیل زارع|
در روزگاران قدیم، مردم داریون، به هر بهانه و مناسبتی می زدند زیر آواز و شروع می کردند به تک بیتی و دو بیتی خواندن….گاهی از سر شادی و گاهی هم از سر غم.معمولا این دو بیتی و تک بیتی ها را هنگام کار-به ویژه کار قالی بافی- زمزمه می کردند تا زمان زودتر بگذرد. عمده ترین نکات موجود در آن ها عبارتند از : مهرورزی نسبت به برادر و ابراز ناراحتی از دوری او/ عشق/ آرزوی زیارت امام رضا(ع)/ پند و اندرز/غم دل و شکایت از روزگار.در عروسی ها هم بالای سر عروس و داماد، واسینک می خواندند.

و اما یک مسابقه ی رایج در بین مردم قدیم داریون، مشاعره بود که حتما همه ی شما بلدید. یک نفر شعری را می خواند و نفر بعد، شعر دیگری که با همان حرفی شروع می شد که شعر نفر قبل، به آن حرف ختم شده بود.

عزیزان دل برادر ! بیایید برای تنوع هم که شده با شرکت در این مسابقه، یادی هم از مسابقات شیرین و سرگرم کننده و سالم و مفید آن ایام بکنیم. هم فال است و هم تماشا. حاضرید ؟ با حرف “الف” شروع می کنیم:

دو بیتی با حرف “الف”:
از این جا تا به شیراز خیلی راهه/ همش کوه کمر، سنگ سیاهه/که سنگاش بشکنین ریگاش ببیزین/تا گرده ی کاکای جونیم گل بریزین
و حالا یه واسینک با حرف” نون”:
ننه یی عروس، ننه یی عروس، کو سرانداز سرت/ ای همه فیس و تکبر، کو جاهاز دخترت

حالا یه نفر با حرف “ت” مشاعره را ادامه بدهد. و دیگران نیز یکی پس از دیگری در این مسابقه شرکت کنند تا ببینیم چی پیش میاد. فقط شرط شرکت تو این مسابقه نوشتن شعر های داریونیه. شعر های غیر داریونی قبول نیست. بسم الله ! کی شروع می کنه ؟

.