جلیل زارع| روز ۲۶ مرداد ۱۳۶۹ ، میهن اسلامی شاهد حضور کبوتران سبکبالی بود که پس از سال ها زندان در اسارتگاه ، قدم به خاک پاک ‏میهن اسلامی خود می گذاشتند. قاصدک آزادی در چنین روزی پیام آورِ رهایی شده و این کبوتران ِاز بند رسته به آغوش گرم ‏ملت خود بازگشتند. میهن اسلامی […]

 جلیل زارع|

روز ۲۶ مرداد ۱۳۶۹ ، میهن اسلامی شاهد حضور کبوتران سبکبالی بود که پس از سال ها زندان در اسارتگاه ، قدم به خاک پاک ‏میهن اسلامی خود می گذاشتند. قاصدک آزادی در چنین روزی پیام آورِ رهایی شده و این کبوتران ِاز بند رسته به آغوش گرم ‏ملت خود بازگشتند. میهن اسلامی ، چراغانی بود و شعف و سروری وصف ناپذیر از حضور این رسولان انقلاب و جنگ، سراسر ‏ایران را فراگرفته بود.
اولین عکس العمل آزادگان از دیدن وطن، بوسه زدن بر خاک آن بود، سرزمینی که قدم به قدم آن با خون بهترین فرزندان این ‏ملت و اسوه جوانان کشورتطهیر شده بود. حرکت بعدی ، زیارت مرقد پیر و مرادشان خمینی کبیر(قدس سره) و بیعت با ‏جانشین خلف او مقام معظم رهبری حضرت آیة الله خامنه ای بود و این همه نشان از علاقه وافر و پایبندی آنان به اسلام، انقلاب و میهن عزیزشان بود. آنها توانستند در ‏سال های زجر و شکنجه، درد و بیماری جسمی، روح و روان خود را، توفنده و مقاوم حفظ کنند و تقوا و مردانگی خود را ‏مضاعف نمایند تا در بازگشت به میهن در صحنه های مختلف اجتماعی، سرمشق و نمونه ای باشند برای همگان تا در دوران ‏سازندگی، ملت ما پر صلابت تر، مقاومتر، با دشمنان خود رو به رو شود و مشکلات و مصائب را با صبر و بردباری به منظور ‏پیشرفت، ترقی وعظمت ایران اسلامی تحمل نماید.