سئوال این است که این آقایان چگونه موفق به دریافت پروانه حفر چاه در منطقه خالد آباد می شوند ؟ آیا آب شیرین و قابل شرب منطقه داریون باید به مصرف ویلا باغ ها و باغ شهری ها شود ؟

یوسف بذرافکن|

شاید جوان ترها به یاد نداشته باشند ، اما بزرگ ترها سال های بحران آب آشامیدنی داریون را فراموش نکرده اند ، سال های تلخ و رنج آوری که حتی خاطرات آن هم برای آنهایی که آن سالها را به یاد دارند رنج آور است ، در آن سال های آب آشامیدنی جیره بندی شده بود و در بیست و چهار ساعت به هر خانواده فقط یکی دو ساعت آب می رسید .

فاجعه آنقدر بزرگ بود که تعداد زیادی از مردم داریون خانه و زندگی خود را به تربری های مهاجر فروختند و به شیرازو حاشیه آن کوچ کردند ،متا سفانه در سالهای اخیر بحران کم آبی و کمبود نزولات آسمانی از یک طرف و حفر چاه های غیر مجاز و بهره برداری بی رویه از طرف دیگر ضربات مهلکی را به زندگی و معاش مردم داریون که بیشتر کشاورز و دامدار هستند وارد کرده است .

SOAL

 اما بحران به همین اندازه هم محدود نشده و هم اکنون اب آشامیدنی مردم شهر داریون را به شدت تهدید می کند  از سنوات قبل تا کنون مردم بعضی از روستا های حومه با کمبود آب آشامیدنی دست و پنجه نرم می کنند ولی حالا نوبت به شهر داریون رسیده است که اگر مسئولین برای این مشکل فکری اساسی نکنند شاید با زهم حوادث تلخ قبل تکرار شود .

در حال حاضر قنات های چندین ساله داریون رو به خشکی کامل گذاشته است ، حفر چاه های آهکی متعدددر منطقه خالد آباد که به صورت عمده به مصرف« باغ شهری ها» می رسد تهدیدی بزرگ برای آب آشامیدنی مردم داریون است .

جای بسی تعجب است که مسئولین استان و شهرستان بحران آب در دشت داریون را تا ئید می کنند ولی متا سفانه حفر چاه های عمیق و آهکی روز به روز بیشتر می شوند . سئوال این است که این آقایان چگونه موفق به دریافت پروانه حفر چاه در منطقه خالد آباد می شوند ؟ آیا آب شیرین و قابل شرب منطقه داریون باید به مصرف ویلا باغ ها و باغ شهری ها شود ؟

انتشار این مطلب در سایت پربیننده “حوادث دات نت