منهاي داريون

به بهانه روز دانشجو | خاطره ای از دوران دانشجویی !

جلیل زارع|

تازه دانشجو شده بودم. یه صبح جمعه ، تو “خوابگاه طرشت” ( نزدیکی های میدون آزادی)، کله پاچه گرفتیم و جاتون خالی به قول بچه ها زدیم تو رگ ! بعدش هم شیطونیمون گل کرد ! یکی از بچه ها یه بلند گوی دستی برای برادرش که با وانت ، میوه فروشی می کرد، خریده بود که ببره شهرستان ! قرار شد همگی بریم بیرون از خوابگاه ، توی بلند گو داد بزنیم: “خیار، گوجه، پیاز، سیب زمینی… بدو بیا که تموم شد”.

با بلند گو رفتیم بیرون از خوابگاه. خوابگاه تو دل یه محله ی قدیمی و اصیل به اسم ” طرشت” قرار داشت. “ده… بیست… سی… چهل ” کردیم، قرعه ی فال به نام من دیوانه زده شد ! چاره ای نبود. نباید کم می آوردم. برای یه شیرازی اونم از نوع داریونیش که بارها پز داریونی بودنم رو داده بودم ، افت داشت که جا بزنم ! گفتم: هر چه بادا باد ! کی به کیه ! مثل بچگی ها که در خونه ها رو میزدیم و در می رفتیم، یه دادی میزنیم و در میریم !

ولی این طوری نشد ! داد رو زدم ولی نشد در برم ! جاتون خالی ! نه ! نه ! چشمتون روز بد نبینه ! من شروع کردم به داد زدن تو بلندگو: خیار …گوجه… پیاز …سیب زمینی… بدو بیا که تموم شد !!! بچه ها تشویقم میکردن و منم احساساتی شده بودم و هی داد رو داد و فریاد رو فریاد …..: زنبیل دار ! زنبیلتو بردارو بیار…. بدو که تموم شد….

چشمتون روز بد نبینه ! زن های همسایه زنبیل به دست بدو بدو اومدن تو کوچه، دنبال وانتی می گشتند که نبود… که یهو چشمشون افتاد به من بدبخت فلک زده ! حمله کردن طرفم ! در یه چشم به هم زدن، دوره ام کردن ! بچه ها فرار کردن و رفتن تو خوابگاه…. زن ها هم فهمیدن که ما مال این خوابگاهیم ! خشکم زده بود ! هر کسی چیزی می گفت ! متلک بود که بارم می کردن ! از خجالت شده بودم زیر عرق ! کله پاچه به جونم زهر شد ! یکی می گفت : این مزاحم رو که کله صبحی ما رو از خواب بیدار کرده و کشونده تو کوچه، ببریمش کلانتری، تحویلش بدیم ! دیگری می گفت: تحویلش بدیم به نگهبان خوابگاه …. اون یکی می گفت: بدیمش به کمیته انضباطی دانشگاه …اسم کمیته ی انضباطی که اومد دلم هوری ریخت تو ! یه ترم اخراج رو شاخش بود !

در حالی که از خجالت خیس عرق بودم ، شروع کردم به عذرخواهی کردن….. خدا خیرش بده …. یکی از خانوما گفت: مگه ما دنبال یکی نمی گردیم که به بچه هامون خصوصی درس بده ! دانشجوهای این دانشگاه هم که از اون … خون ها هستن ! بعد هم رو کرد به من بخت برگشته و گفت: اگه میخوای نجات پیدا کنی، فقط یه راه داره. گفتم: هر چی بگید، قبول. گفت: شرطش اینه که یک ماه تموم بیای به بچه هامون درس بدی. من که اون موقع جز رهایی از دست اولاد حوا به چیز دیگه ای فکر نمی کردم، فورا قبول کردم.

قرار، مدار رو گذاشتیم، آدرساشونو گرفتم و انصافا هم به قولم عمل کردم و از فردای اون روز شدم معلم خصوصی بچه هاشون…. بعضی ها به زور حق التدریسم هم بهم دادن…. ولی من که به قول همسایه ها سواد و بیانم برای تدریس خوب بود ، از اون به بعد شدم معلم خصوصی محل و کار و بارم گرفت و ای ی ی ی ی ی از اون جا که میگن خدا روزی رسونه، تو این شهر در اندشت و تو غربت پایتخت خرجیمون در میومد….

ولی یادش به خیر…. دوست هم دوست های قدیمی ! اونم از نوع دانشجوش ! اونم دانشجویان دانشگاه …….. ! عجب دوست های دانشجوی با وفایی داشتمو خودم هم خبر نداشتم! تا خطر رو احساس کردن دو تا پا داشتن ، دو تا هم قرض کردنو… د… فرار… !

این طوری هاست دیگه ! عزیزان دانشجوی کاربر داریون نما روزتون مبارک….. !

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

6 دیدگاه

  1. سلام روز دانشجو بر برادران وخواهران دانشجو مبارک باد انشااله که همه دانشجوی مادام العمر باشند

  2. با سلام و تشکر از خاطره جالب شما.
    خوبه که با طایفه حوا روبرو شدین در اون صحنه، چون مشخص نبود اگه با طایفه آدم روبرو می شدید چه اتفاقی رخ می داد!؟

    1. اگر با طایفه آدم رو به رو می شدم، بی شک تکه بزرگم گوشم بود. ولی طایفه حوا در زمانی که فقر مالی آزارم می داد با این کار خود، شغلی آبرومند و البته با در آمدی که برای یک دانشجوی قانع، بد نبود، یکی از مشکلات آن زمان مرا رفع و رجوع کردند.

      راستش را بخواهید، من آن قدرها هم شیطان و بازیگوش و مردم آزار نبودم. نمی دانم چه شد که دیوانگیم گل کرد و همرنگ جماعت دانشجویانی شدم که می خواستند به نوعی روز تعطیل خود را به شادی بگذرانند. و خواسته یا نا خواسته من هم شریک همسایه آزاری آن ها شدم ! کاری که در شان یک دانشجو نیست !

      من فکر می کنم در این نیز حکمتی نهفته بود و آن روز، خداوند از در رحمتش دعای مرا مستجاب کرده و نگذاشت دستم برای گذران زندگی و امرار معاش جلو کسی دراز شود !

      1. قطعا حکمتی داشته ولی کلا خانم ها منشاء خیر و برکت هستند. این رفتارها در دوره جوانی کاملا طبیعیست. یعنی در واقع اقتضای سن جوانیست.

        1. با سلام…
          در این که خانم ها همواره منشاء خیر و برکتند، شکی نیست و از این که با این حرف ها مرا دلداری می دهید ممنونم ولی من نیز باید به این بهانه ها دل خوش نکنم و اشتباه و گناه خود را بپذیرم تا دیگر بار مرتکب چنین خطایی نشوم که اگر عبرت نگیرم ، دوران میانسالی هم کم رفتار کاملا طبیعی ندارد !

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن