دکتر طالع نامور|

در نوشتار قبلی در خصوص صنعت داریون بحث کردیم هرچند که داریون تاکنون در عمر طولانی خود هیچگاه صنعت را تجربه نکرده است، لیکن کشاورزی به عنوان مهمترین بخش اقتصادی داریون به شمار می رود.

روزگاری نه چندان دور، باغهای سعدی را که پشت سر میگذاشتی و سوی داریون رهسپار میشدی، رونق کشت و زرع در این منطقه را به خوبی می توانستی حس کنی. منابع آبی گسترده، نهرهای جاری و باغهای سرسبز میوه را هنوز بسیاری از مردم داریون به یاد میآورند. در آن روزگار کمتر کسی در منطقه نیاز پیدا میکرد که برای یافتن شغل و منبع درآمد رهسپار شهر شود.

barandaryon
با بروز خشکسالیهای اخیر و افت منابع آب و خاک در منطقه داریون، کشاورزی از رونق افتاد. بسیاری از چاه آب خشک و نیمه خشک شدند. سطح زیر کشت محصولات افت کرده و به تبع آن فرصتهای شغلی این بخش اقتصادی نیز محدود شد. به نحوی که بسیاری از جوانان و حتی افراد میانسال داریونی مجبور شدند شغلی دیگر به غیر از کشاورزی برای خود جستجو کنند.
در این شرایط این سوال مطرح می شود که آیا دوران کشاورزی در داریون به سرآمده است؟ آیا فعالیت های کشاورزی نمی تواند دیگر برای مردم داریون درآمدزا باشد. آیا فرسودگی منابع آب و خاک همچنان ادامه خواهد یافت و در آینده حتی داریون منطقهای بیابانی خواهد شد؟
پاسخ به این سوال بسیار حیاتی و مهم است. اگر شرایط موجود به همین منوال ادامه یابد، فاجعهای اقتصادی اجتماعی و زیست محیطی متوجه داریون خواهد شد.
شواهد و قراین نشان میدهد که برنامهای استانی و یا منطقهای و حتی ملی برای رویارویی با این شرایط تعریف نشده است. از این رو تنها مردم داریون خود باید بیاندیشند و چارهای برای مواجهه شدن با این بحران بیابند. بحرانی که اقتصاد کشاورزی را فلج کرده، محیط زیست و منابع طبیعی را به سمت نابودی کشانده و آسیبهای اجتماعی برای داریونی ها در بر خواهد داشت.
کمپین اقتصادی داریون نما به دنبال یافتن راه حل هایی برای برون رفت از این بحران است. اندیشهها و دیدگاههای شما در این مسیر یاور ما خواهد بود.
با ما همراه باشید.

کلیدواژه ها :

این خبر را به اشتراک بگذارید :