امروز دوشنبه، پانزده تیرماه 1405 به حق، محشر کبراست. از دماوند تا آزادگان، سرتاسر پایتخت ایران، وجب به وجب خاک ایران اسلامی، هر کوی و برزن، قلوپ تپنده ی ایرانیان، مسلمانان، مستضعفان و در یک کلام: شورشی برپاست در روح و جان آزادگان جهان
و من، در سیل خروشان میلیون ها زائر سینه چاک، تمام حس و حالم را جاری و ساری می کنم در سروده زیر:
خبر، تلخ و ویرانگر و سوزناک
بهاری خزان خورده ی چاک چاک
خزان، رنگ زد بخت و اقبالِ من
به زردی گرایید، احوالِ من
فلک، داس زد بر رگ و ریشه ام
درو کرد، اعماقِ اندیشه ام
به جانم بزد چنگ، دلواپسی
چو بادی در افتاده با اطلسی
نمک زد به زخم دلِ من، خزان
سرای دلم کرد بیت الحزان
هوای دلم یکسره گرگ و میش
خیالم پریشان، دلم ریش ریش
گل افسرد و گلدانِ خالی شکست
ز داغِ هَزارِ غزل خوانِ مست
پس از کوچ تلخت، خزان شد بهار
از اسفند تا تیر شد شرمسار
عزیزِ دلِ خونِ بی حاصلم
هَزارِ غزل خوانِ باغِ دلم
فراقِ تو هرچند، پُشتم خمود
ولی بوی رهبر، تو را هست بود
تو گل بودی، عطرِ تو هم مجتبا
همان رهرو راه روح خدا
