مدیریتِ شهر داریون، بهویژه در شرایط اقتصادیِ دشوارِ امروز، بیتردید نیازمند همت و تلاش شبانهروزی است. از این رو، زحمات شهردار محترم، جناب مهندس رحیمی، و اعضای محترم شورای شهر در جذب بودجه و پیگیری پروژههای عمرانی، جای قدردانی دارد و بر هیچکس پوشیده نیست.
اما آنچه این یادداشت را بر آن داشته تا به عنوان یک شهروند دغدغهمند نگاشته شود، ضرورت «بهرهگیری از خردِ جمعی» در کنار این تلاشهاست. به نظر میرسد در شرایطی که منابع مالی با مشقت فراوان تأمین میشود، «اولویتسنجی» به یکی از حساسترین وظایفِ مسئولان تبدیل شده است. شاید برخی پروژههایی که هماکنون در اولویت قرار گرفتهاند، در نگاه بسیاری از مردم و صاحبنظران، در ردیف اول نیازهای فوری شهر نباشند.
به باور بسیاری از شهروندان، بهترین راه برای عبور از تصمیماتِ پرهزینه –مانند تجربیاتِ سالهای گذشته در حوزه جانماییها یا کاربری برخی اماکن– باز کردنِ درهایِ گفتگو به روی معتمدین و نخبگان محلی است. قانون، شورای شهر را مرجع نهایی تصمیمگیری میداند، اما این به معنای بینیازی از مشورت با مردم نیست. چرا که «تصمیماتِ تکبعدی»، هرچند با نیت خیر اتخاذ شوند، ممکن است از چالشهای پنهانِ جامعه بیخبر باشند.
پیشنهادِ صمیمانه این است که برای افزایشِ همبستگی و موفقیتِ بیشازپیشِ مدیریت شهری، جلساتِ هماندیشیِ بیشتری با شهروندان و معتمدین برگزار شود. برگزاری نشستهای پرسش و پاسخ، نه تنها به شفافیت امور کمک میکند، بلکه باعث میشود شهروندان خود را شریک در تصمیمات بدانند و حامیِ مدیریت شهری باشند.
ما همه در یک کشتی نشستهایم و مقصدِ نهایی، اعتلای نامِ داریون است. استقبال از نقدهای دلسوزانه و گشودنِ دایره تصمیمگیران، میتواند این کشتی را با اطمینان بیشتری به ساحلِ موفقیت برساند. امیدوارم این پیشنهاد به مثابه گامی برای تعامل بیشتر و تقویتِ پیوند میان مردم و مسئولان مورد توجه قرار گیرد.
